Arno Camps (°1999) groeide op in Oostham, België. Hij behaalde een secundair diploma Industriële Kunst aan de kunsthumaniora in Hasselt. Vervolgens studeerde hij mode aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent, waar hij een bachelor Mode behaalde. Hierop volgde een bachelor Beeldhouwkunst en in 2024 studeerde hij af als master in de Beeldhouwkunst aan hetzelfde KASK. Hij woont en werkt in Antwerpen.

 

Zijn werk vertrekt vanuit het construeren van een tegenrealiteit, een ruimte waarin hij onderzoekt wat mogelijk is, terwijl opgelegde structuren en verwachtingen worden bevraagd of afgewezen. Binnen deze wereld ontstaat een voortdurende wisselwerking tussen verschillende media, waaronder sculptuur, mode, poëzie, performance, geluid, fotografie, video en zogenaamde transmutatieve 2D-werken.

 

Poëzie vormt vaak het vertrekpunt van zijn werk. Vanuit persoonlijke reflecties, herinneringen en observaties ontstaan teksten en beelden die vervolgens worden vertaald naar verschillende media. Momenten worden herbeleefd, geïnterpreteerd en getransformeerd in sculpturen, installaties en beelden. Vanuit dit proces groeit een kritische houding tegenover autoriteit, mannelijkheid, controle en maatschappelijke machtsstructuren die de menselijke bewegingsvrijheid beperken. Deze thematiek staat in contrast met een vormentaal die tegelijk surrealistisch, humoristisch en cartoonachtig is.

 

Binnen zijn sculpturen en scenografie creëert hij omgevingen waarin sculpturen, silhouetten en bestaande objecten samenkomen. In deze ruimtes ontstaat een wereld waarin ideeën over het ‘esthetische’ en het ‘lelijke’ bewust door elkaar worden gehaald. Werken zijn vaak ruw, onregelmatig, verweerd of ogenschijnlijk onvoltooid. Deze “lelijkheid” fungeert als een esthetische breuk met conventionele schoonheidsidealen en dient als manifestatie. De werken bevinden zich daardoor tussen figuratie en abstractie en bouwen een spanning op tussen herkenbaarheid en vervreemding. Het maakproces blijft zichtbaar in het materiaal en de vorm. Ruwe structuren, manipulaties en assemblages dragen een fysieke en soms agressieve energie in zich. Vormen raken los van hun oorspronkelijke betekenis en bouwen samen een hybride, wanstaltig-menselijke wereld op waarin menselijke eigenschappen vervormen en verschuiven.

 

Werken vormen samen een groter, samenhangend geheel, waarin elk werk kan worden gelezen als een volgende zin binnen een doorlopende beeldtaal. Objecten verschijnen als aanwijzingen of tekens binnen dit systeem. Hun betekenis verschuift wanneer ze worden verplaatst, gecombineerd of subtiel gemanipuleerd. Door bestaande objecten in het werk op te nemen, wordt de afstand tussen fictie en werkelijkheid doorbroken. Sporen van gebruik en realiteit blijven zichtbaar en verbinden de tegenrealiteit met de wereld waaruit ze voortkomt.

 

Binnen zijn praktijk positioneert Camps zichzelf ook als persona. In autobiografische teksten en performances onderzoekt hij zijn eigen rol als maker en als mens. Deze theatrale zelfpositionering maakt hem onderdeel van het werk: niet enkel als afstandelijke observator, maar als een acteur binnen zijn eigen artistieke universum. Via film en performance kan het werk daardoor letterlijk plaatsvinden en evolueren.

 

Naast de ruimtelijke installaties ontwikkelt hij ook zogenaamde 2D-transmutatieve werken. Deze bestaan uit tekeningen, schilderijen, collages en afbeeldingen die digitaal worden gemanipuleerd. Grafische texturen, vormen en kleurcombinaties ontstaan vervolgens als prints op verschillende textielsoorten. De werken vertonen elementen uit de mode, zoals plooien, reliëf, zeilringen en scheuren. Net als zijn sculpturen bevinden ook deze beelden zich tussen figuratie en abstractie en functioneren ze als een visuele gids doorheen zijn bredere praktijk.

 

Alles samen vormt een persoonlijke tegenrealiteit waarin ervaringen, gedachten en emoties worden omgezet in een symbolisch spel waarin kritiek, ironie en verzet samenkomen. Door verschillende media te combineren creëert hij een persoonlijke structuur die helpt om de wereld te begrijpen, en er zich  opnieuw tegen te verzetten.

 

Arno Camps (born 1999) grew up in Oostham, Belgium. He earned a secondary degree in Industrial Art from the Hasselt Art Academy. He then studied fashion at the Royal Academy of Fine Arts in Ghent, where he earned a Bachelor's degree in Fashion. This was followed by a Bachelor's degree in Sculpture, and in 2024, he graduated with a Master's degree in Sculpture from the same KASK. He lives and works in Antwerp.

 

Arno's work consists of the design of a counter-reality in which he explores what is possible and rejects what is obligatory. A continuous interplay between different media arises. He does this through sculpture, fashion, poetry, performance, sound, photography, video, and transmutative works.

 

His work begins with poetry that arises from personal reflections, triggered by images and interpretations. Moments are relived, interpreted, and expressed in various media. A protest arises against authority, control, and power mechanisms in our society that restrict our freedom of movement. The nature of humanity and the world is questioned, in stark contrast to the surreal, humorous, and cartoonish formal language.

 

He creates environments and characters using sculptures and silhouettes in a scenographic setting, combined with existing objects. A counter-reality emerges, in which the idea of ​​the "aesthetic" and the "ugly" is applied. His work is irregular, rough, weathered, incomplete, and stunted. The idea of ​​this ugliness functions as an aesthetic breakthrough of the normal, resulting in works that are neither figurative nor abstract. The raw production process, the materials, and the formal language carry within them an aggressive reckoning and create a tension between recognizability and alienation. The forms become detached from humanity and construct a monstrously human world.

 

Together, his works form a larger, coherent whole and interact with each other, as if one work were the next sentence of the next, like an "Easter egg." By presenting and exhibiting them in this way, the focus is broadened to the whole he wants to show. They are clues and signs of a visual language. They originate from their own meaning, but change stylistic devices within the whole of the sculptural work. The meaning of the object shifts by placing it within the works or by subtly manipulating it. Beyond their aesthetic value, the personal and social significance is important; critique and irony reside within the objects. This liberates and opens up his reality through the use of objects, whereby everything is increasingly connected to the world. The realistic objects, and objects with minor adjustments, break through the sense of a fantasy world detached from reality. They bear traces of use and of the real world, allowing the counter-reality to take shape in the here and now.

 

Camps positions himself as a persona in his autobiographical texts and then translates this into his work. It revolves around a theatrical self-positioning in which he incorporates his questions about humanity and the world, his role as creator and as a human being. In this way, he becomes part of the context, like a kind of "actor," displaying an attitude and self-image, as well as a critical perspective on the idea of ​​freedom, social issues, masculinity, and the art world. He is not merely the detached artist, but is thus able to make his work "happen" in (film) performance.

 

His 2D transmutative works consist of drawings, paintings, collages, and images characterized by their rough textures, shapes, and colors, such as dark earth tones and grayish hues. The images are digitally manipulated, creating graphic textures, shapes, and color combinations that are printed on various textiles. They incorporate fashion elements through image shifting, relief formation, and details such as folds, grommets, and tears. The images are neither figurative nor abstract. They form part of his "counter-reality" and function as a kind of manual throughout his work.

 

All of this together forms his counter-reality, in which ritual and incantation play a major role. He ritualizes his life, experiences, thoughts, and feelings into a game he shapes as resistance and critique. He attempts to play this out through various media. A personal structure and anchor emerge that helps him understand the world, after which he resists it once again.