Arno Camps (°1999) groeide op in Oostham, België. Hij behaalde een secundair diploma Industriële Kunst aan de kunsthumaniora in Hasselt. Vervolgens studeerde hij mode aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent, waar hij een bachelor Mode behaalde. Hierop volgde een bachelor Beeldhouwkunst en in 2024 studeerde hij af als master in de Beeldhouwkunst aan hetzelfde KASK. Hij woont en werkt in Antwerpen.

 

Zijn werk bestaat uit de vormgeving van een tegenrealiteit waarin hij op zoek gaat naar wat kan, en dat wat moet afwijst. Er ontstaat een continue wisselwerking tussen verschillende media. Dit doet hij aan de hand van sculptuur, mode, poëzie, performance, geluid, fotografie, video en transmutatieve werken.

 

Zijn werk vertrekt vanuit poëzie die ontstaat uit persoonlijke reflecties, getriggerd door beelden en interpretaties. Momenten worden opnieuw beleefd, geïnterpreteerd en verwoord in verschillende media. Er ontstaat een protest tegen autoriteit, controle en machtsmechanismen in onze samenleving die onze bewegingsvrijheid belemmeren. De aard van de mens en de wereld wordt in vraag gesteld, in een haaks contrast met de surrealistische, humoristische en cartoonachtige vormentaal.

 

Hij creëert omgevingen en personages aan de hand van sculpturen en silhouetten in een scenografische setting, in combinatie met bestaande objecten. Er vormt zich een tegenrealiteit waarin het idee van het ‘esthetische’ en het ‘lelijke’ wordt toegepast. Zijn werk is onregelmatig, ruw, verweerd, incompleet en onvolgroeid. Het idee van deze lelijkheid fungeert als een esthetische doorbreking van het normale, waaruit werken ontstaan die noch figuratief noch abstract zijn. Het ruwe maakproces, de materialen en de vormentaal dragen een agressieve afrekening in zich en creëren een spanning tussen herkenbaarheid en vervreemding. De vormen raken los van menselijkheid en bouwen een wanstaltig-menselijke wereld op.

 

Zijn werken vormen samen een groter, coherent geheel en spelen op elkaar in, alsof het ene werk de volgende zin is van het andere, als een ‘easter egg’. Door ze op deze manier in beeld te brengen en tentoon te stellen, wordt de aandacht verbreed naar het geheel dat hij wil tonen. Het zijn aanwijzingen en tekens van een beeldtaal. Ze vertrekken vanuit hun eigen betekenis, maar veranderen van stijlfiguur binnen het geheel van het sculpturale werk. De betekenis van het object verschuift door het binnen de werken te plaatsen of door het subtiel te manipuleren. Buiten hun esthetische waarde is de persoonlijke en maatschappelijke lading van belang; kritiek en ironie schuilen in de objecten. Dit bevrijdt en opent zijn realiteit door middel van het gebruik van objecten, waardoor alles steeds meer wordt gekoppeld aan de wereld. De realistische objecten en objecten met kleine aanpassingen doorbreken het gevoel van een fantasiewereld die losstaat van de werkelijkheid. Ze dragen sporen van gebruik en van de echte wereld, waardoor de tegenrealiteit vorm krijgt in het nu en hier.

 

Camps positioneert zichzelf als persona in zijn autobiografische teksten en vertaalt deze vervolgens naar zijn werk. Het draait om een theatrale zelfpositionering waarin hij zijn vraagstellingen over de mens en de wereld, zijn rol als maker en als mens verwerkt. Op deze manier wordt hij onderdeel van de context, als een soort ‘acteur’, en toont hij een houding en zelfbeeld, evenals een kritische blik op het idee van vrijheid, sociaal-maatschappelijke onderwerpen, mannelijkheid en de kunstwereld. Hij is niet enkel de afstandelijke kunstenaar, maar is zo in staat zijn werk te laten ‘gebeuren’ in (film)performance.

 

Zijn 2D-transmutatieve werken bestaan uit tekeningen, schilderijen, collages en afbeeldingen die gekenmerkt worden door hun ruwe texturen, vormen en kleuren, zoals donkere aardetinten en grauwe schakeringen. De beelden worden telkens digitaal gemanipuleerd, waardoor grafische texturen, vormen en kleurcombinaties ontstaan die worden geprint op verschillende textielsoorten. Ze dragen mode-elementen in zich door middel van beeldverschuiving, reliëfvorming en details zoals plooien, zeilringen en scheuren. De beelden zijn noch figuratief noch abstract. Ze vormen een deel van zijn ‘tegenrealiteit’ en functioneren als een soort handleiding doorheen zijn werk.

 

Alles samen vormt zijn tegenrealiteit, waarin ritualiteit en bezwering een grote rol spelen. Hij ritualiseert zijn leven, ervaringen, gedachten en gevoelens in een spel dat hij zelf vormgeeft als verzet en kritiek. Door middel van verschillende media probeert hij dit uit te spelen. Er ontstaat een persoonlijke structuur en houvast die hem helpt de wereld te begrijpen, waarna hij zich er opnieuw tegen verzet.

 

Arno Camps (born 1999) grew up in Oostham, Belgium. He earned a secondary degree in Industrial Art from the Hasselt Art Academy. He then studied fashion at the Royal Academy of Fine Arts in Ghent, where he earned a Bachelor's degree in Fashion. This was followed by a Bachelor's degree in Sculpture, and in 2024, he graduated with a Master's degree in Sculpture from the same KASK. He lives and works in Antwerp.

 

Arno's work consists of the design of a counter-reality in which he explores what is possible and rejects what is obligatory. A continuous interplay between different media arises. He does this through sculpture, fashion, poetry, performance, sound, photography, video, and transmutative works.

 

His work begins with poetry that arises from personal reflections, triggered by images and interpretations. Moments are relived, interpreted, and expressed in various media. A protest arises against authority, control, and power mechanisms in our society that restrict our freedom of movement. The nature of humanity and the world is questioned, in stark contrast to the surreal, humorous, and cartoonish formal language.

 

He creates environments and characters using sculptures and silhouettes in a scenographic setting, combined with existing objects. A counter-reality emerges, in which the idea of ​​the "aesthetic" and the "ugly" is applied. His work is irregular, rough, weathered, incomplete, and stunted. The idea of ​​this ugliness functions as an aesthetic breakthrough of the normal, resulting in works that are neither figurative nor abstract. The raw production process, the materials, and the formal language carry within them an aggressive reckoning and create a tension between recognizability and alienation. The forms become detached from humanity and construct a monstrously human world.

 

Together, his works form a larger, coherent whole and interact with each other, as if one work were the next sentence of the next, like an "Easter egg." By presenting and exhibiting them in this way, the focus is broadened to the whole he wants to show. They are clues and signs of a visual language. They originate from their own meaning, but change stylistic devices within the whole of the sculptural work. The meaning of the object shifts by placing it within the works or by subtly manipulating it. Beyond their aesthetic value, the personal and social significance is important; critique and irony reside within the objects. This liberates and opens up his reality through the use of objects, whereby everything is increasingly connected to the world. The realistic objects, and objects with minor adjustments, break through the sense of a fantasy world detached from reality. They bear traces of use and of the real world, allowing the counter-reality to take shape in the here and now.

 

Camps positions himself as a persona in his autobiographical texts and then translates this into his work. It revolves around a theatrical self-positioning in which he incorporates his questions about humanity and the world, his role as creator and as a human being. In this way, he becomes part of the context, like a kind of "actor," displaying an attitude and self-image, as well as a critical perspective on the idea of ​​freedom, social issues, masculinity, and the art world. He is not merely the detached artist, but is thus able to make his work "happen" in (film) performance.

 

His 2D transmutative works consist of drawings, paintings, collages, and images characterized by their rough textures, shapes, and colors, such as dark earth tones and grayish hues. The images are digitally manipulated, creating graphic textures, shapes, and color combinations that are printed on various textiles. They incorporate fashion elements through image shifting, relief formation, and details such as folds, grommets, and tears. The images are neither figurative nor abstract. They form part of his "counter-reality" and function as a kind of manual throughout his work.

 

All of this together forms his counter-reality, in which ritual and incantation play a major role. He ritualizes his life, experiences, thoughts, and feelings into a game he shapes as resistance and critique. He attempts to play this out through various media. A personal structure and anchor emerge that helps him understand the world, after which he resists it once again.